Οι απαρχές της συστηματικής θεατρικής εκπαίδευσης στην Ευρώπη εντοπίζονται στον 18ο αι. Μέχρι τότε, οι ηθοποιοί ήταν κυρίως αυτοδίδακτοι. Στη Γαλλία, το 1756, οι Lekain [Λεκαίν], Préville [Πρεβίγ] και Bellecour [Μπελκούρ], ηθοποιοί της Comédie-Française [Εθνικό Θέατρο της Γαλλίας], συνέταξαν ένα κείμενο υπέρ της αναγκαιότητας ίδρυσης μιας Βασιλικής Δραματικής Σχολής. Το 1784 ιδρύθηκε η Βασιλική Σχολή Ωδικής και Απαγγελίας [École royale de chant et de déclamation]. Το 1795, το Ωδείο της Μουσικής [Conservatoire de Musique] αντικατέστησε τις υπάρχουσες δραματικές και μουσικές σχολές, ενώ το 1806 καθιέρωσε την ανεξάρτητη διδασκαλία της δραματικής τέχνης και επανιδρύθηκε ως Ακαδημία Μουσικής και Απαγγελίας [Conservatoire de musique et de déclamation]. Αρχικά, απευθυνόταν αποκλειστικά σε άνδρες σπουδαστές. Το 1858 λειτούργησε το πρώτο τμήμα για γυναίκες.
Σε διεθνές επίπεδο, η ίδρυση δραματικών σχολών χρονολογείται στα τέλη του 19ου αι. Οι περισσότερες λειτουργούν ως αυτόνομοι οργανισμοί, ενώ πανεπιστημιακά ιδρύματα και κολέγια έχουν εντάξει αντίστοιχες σπουδές στα προγράμματά τους. Αρχικά, έμφαση δινόταν κυρίως στη διδασκαλία της απαγγελίας και ερμηνείας του ποιητικού θεάτρου, τον χορό και το τραγούδι, αλλά στη σύγχρονη εποχή μεγάλη σημασία δίνεται επίσης στη σωματικότητα, την κίνηση, τη μιμοδυναμική, τον αυτοσχεδιασμό, την υποκριτική για τον κινηματογράφο και τα μαθήματα θεωρητικής κατάρτισης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η London Academy of Music & Dramatic Art (1861) στο Λονδίνο, το Ρωσικό Ινστιτούτο Θεατρικής Τέχνης - GITIS (ГИТИС) (1878) στη Μόσχα, η Royal Academy of Dramatic Art (RADA) (1904) στο Λονδίνο, η Juilliard School (1905) στη Νέα Υόρκη, η David Geffen [Ντέιβιντ Γκέφεν] School of Drama, του Τμήματος Θεάτρου του Πανεπιστημίου του Yale (1924) στο Κονέκτικατ, το Reinhardt Seminar (1929) στη Βιέννη, η Accademia Nazionale d'Arte Drammatica "Silvio d'Amico" [Σίλβιο ντ'Αμίκο] (1935) στη Ρώμη, η Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch [Έρνστ Μπους] - HFS (1951) στο Βερολίνο, το National Institute of Dramatic Art στην Αυστραλία (1958), η École internationale de théâtre Jacques Lecoq [Ζακ Λεκόκ] στην Αβινιόν (1956). Αρκετές από τις σχολές αυτές συνεχίζουν να λειτουργούν μέχρι και σήμερα.
Στη Νέα Υόρκη, από το 1947 ώς σήμερα, λειτουργεί το ιστορικό Actors Studio στο οποίο διδάσκεται η «μέθοδος» που βασίζεται στο έργο των Kονσταντίν Στανισλάβσκι [Konstantin Stanislavsky] και Γεβγκένι Βαχτάνγκοφ [Yevgeny Vakhtangov]. Σε αυτό έχουν διδάξει σημαντικές προσωπικότητες, ανάμεσά τους οι Lee Strasberg [Λη Στράσμπεργκ], Elia Kazan [Ελία Καζάν / Ηλίας Καζάν], Stella Adler [Στέλλα Άντλερ], Sanford Meisner [Σάνφορντ Μάισνερ] και έχουν φοιτήσει μεγάλοι πρωταγωνιστές του θεάτρου και κινηματογράφου, όπως οι Robert De Niro [Ρόμπερτ Ντε Νίρο], Al Pacino [Αλ Πατσίνο], Dustin Hoffman [Ντάστιν Χόφμαν] κ.ά.
Στην Κίνα, μία από τις πρώτες σχολές παραστατικών τεχνών (θεάτρου, μουσικής και χορού) ήταν ο «Κήπος με τα Αχλάδια», που ίδρυσε ο αυτοκράτορας Σουανζόνγκ [Xuanzong], κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τανγκ (618-907 μ.Χ.). Στη σχολή αυτή φοιτούσαν εκατοντάδες εκπαιδευόμενοι ετησίως. Η σχολή σταδιακά απέκτησε τέτοια φήμη, ώστε οι ηθοποιοί στην Κίνα καθιερώθηκε να αποκαλούνται «παιδιά του Κήπου των Αχλαδιών», ένας χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται ακόμα.
Στην Ελλάδα, το 1871, ιδρύθηκε το Ωδείον Αθηνών, στο οποίο συμπεριλήφθηκε η πρώτη θεσμοθετημένη δραματική σχολή της νεότερης Ελλάδας. Η ίδρυση κρατικής δραματικής σχολής χρονολογείται το Φθινόπωρο του 1900, με τη Βασιλική Δραματική Σχολή στο πλαίσιο λειτουργίας του Βασιλικού Θεάτρου, η οποία όμως αποδεικνύεται εξαιρετικά βραχύβια και κλείνει τους πρώτους μήνες του 1901. Μέχρι την περίοδο αυτή, η απόλυτη πλειονότητα των ηθοποιών εκπαιδευόταν μέσω του αλληλοδιδακτικού και εμπειρικού συστήματος εντός των επαγγελματικών θιάσων. Το 1924, και ενώ ο αριθμός των εν λειτουργία δραματικών σχολών είναι ήδη διψήφιος, ιδρύεται στο πλαίσιο λειτουργίας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών η δραματική σχολή Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου. Με την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου [National Theatre of Greece] η σχολή αυτή μετονομάζεται σε Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και μετέρχεται στη δικαιοδοσία του.
Κατά την περίοδο της Κατοχής σημειώθηκε σημαντική αύξηση στην ίδρυση δραματικών σχολών, μεταξύ των οποίων οι σχολές του Γιαννούλη Σαραντίδη, της Μαρίκας Κοτοπούλη και του Δημήτρη Ροντήρη, η Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και το Θεατρικό Σπουδαστήριο του Βασίλη Ρώτα. Μετά τον Εμφύλιο, ιδρύθηκαν πολλές ιδιωτικές δραματικές σχολές, ενώ τη δεκαετία του 1960 η εκπαίδευση των ηθοποιών συστηματοποιήθηκε πλήρως.
Στη σύγχρονη Ελλάδα, οι δραματικές σχολές υπάγονται στο Υπουργείο Πολιτισμού, προσφέρουν τριετή φοίτηση και απαιτούν εισαγωγικές εξετάσεις. Στις κρατικές σχολές περιλαμβάνονται οι Ανώτερες Σχολές Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος [National Theatre of Northern Greece] (ΚΘΒΕ, 1973). Παράλληλα, λειτουργούν αναγνωρισμένες Ανώτερες Σχολές, όπως η Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου (1914), Μαίρης Βογιατζή Τράγκα (1926), Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν [Greek Art Theatre Karolos Koun] (1941) Δραματική Σχολή Αθηνών «Γιώργος Θεοδοσιάδης» (1962) και πλήθος άλλες.
